NZ 4-12-11 Gravelroad, slingerpaadjes.......

4-12-11 Gravelroad slingerpaadjes

Na ons ontbijtje aan de zee, nu een zeer verantwoord ontbijt, broodje ham met wat melk. Ik had begrepen dat er verschillende mensen zich druk maakten om mijn gewicht, maar ik ben nog keurig op mijn streefgewicht. Netjes 104 kg……., maar ik doe wel veel meer op een dag. Bijvoorbeeld autorijden.

Vandaag hebben we in 7,5 uur 350 km afgelegd. Maar ik zal eerst bij het begin beginnen. Ons eerste doel was Wairoa. Ik had op de kaart gekeken en het leek me wel een mooie plek om te kunnen duiken. Wij rijden dat stadje, dorpje in en geen hond te bekennen. Dan maar een bakkie koffie aan de zee. Als we door de wijken heenrijden zien we dat dit inderdaad Maori-streek is. Dat zijn de enige mensen die we zien, maar geen bedrijvigheid. Ik zit nog te dubben om verder te rijden, maar het risico dat het een nog kleiner gat is is groot. Ik besluit mijn duikplannen op te schorten als we weer terug zijn in Cassbay en hoop dan een duik met Ron te kunnen maken. We zien wel. En anders misschien nog in Kaikora. Het ultieme duikparadijs Poor Knights zullen we toch niet kunnen bereiken. Daar is de tijd te kort voor.

We besloten richting het thermaalland te gaan rondom Tortorua. Via de 38 en deze was met blauw aangegeven op de kaart. Als ik Tortorua intikte in de navi ging ie steeds via een andere route en nooit via de 38, zou dat een reden hebben…..Hoe dan ook wij besloten de 38 te nemen omdat deze door het National Park Uerewera liep. En inderdaad het was een goed keuze een mooi uitzicht over het meer Waikaremoana, prachtige regenwoudvegetaties en mooie rotsen alleen………..veel gravelroad heel veel, met slingertjes continue. Jan zei op een gegeven moment “van mij mag het nu ophouden” ik keek op de navi en zei terug “bereid je maar voor op nog 105 km van deze weggetjes. We waren er nou eenmaal aan begonnen en terug gaan zou nog meer tijd kosten. Dus lekker door bonken, knallen, rammelen, hobbelen, kraken, slippen. Ik kan zo nog wel even doorgaan. Vooral het slingeren en terugschakelen om weer uphill te gaan komt op een gegeven moment je neus uit. Maar geconcentreerd blijven, want we waren niet de eerste die er afdonderden. Blijkens een aantal afrasteringen en aardverschuivingen die er hadden plaatsgevonden.

Wat een avontuur. Het ging helemaal goed. Onderweg nog de Aniwaniwa Falls bekeken een prachtige waterval die in een mooie beekstroom eindigde. Onderweg filmset-achtige composities van varens rotsen en beekjes echt heel mooi. Na veel gravelroad kwamen we weer op asfalt en ik trapte het gas in. Ho Ho, ja ik weet het is kerstmis, maar er liep een giga-kudde schapen op de weg. Er leek wel geen eind aan te komen. Dus vol in de remmen en het zootje maar langs laten gaan. Ze werden begeleid bleek achteraf door 5 honden en een auto. Prachtig hoe die honden dat deden. Nog geen einde aan de dierenshow, want in Maorigebied lopen alle dieren gewoon los. Dus we kwamen naast schapen, nog koeien en paarden tegen op de weg. Wel leuk, maar ook opletten met rijden.

Na deze rit door het park werd ik getrakteerd op een mooie kaarsrechte weg naar Rotorua. Dat was even genieten gewoon 100 kunnen rijden in plaats van 30. We zagen de thermaal bronnen al liggen, want het weer is niet super en je zag de dampen al tussen de bomen vandaan komen. Het stonk ook naar rotte eieren wat wijst op zwaldampen. We kwamen aan op de camping en de dame achter de balie zegt en hier zijn de thermaal baden waar u gratis gebruik van kan maken. AAAAAhhh daar heb ik wel naar verlangd. Dus ik heb een uur in bad gelegen en met een Duitser en zijn Chinese vrouw over van alles en nog wat geouwehoerd. Dat was wel even relaxed.

Ik hoor net van de opperkelner dat de kroeg vanwege het slechte weer een half uur eerder opengaat dus de Wiskycola staat voor mij klaar. Tijd om te stoppen, het was weer een heerlijk daggie.

Seeya.